De lees-, kijk en thuisblijftips van de bib

Nu meer dan ooit willen we onze favorieten met jou delen.  Op deze pagina lees je welke boeken en films de medewerkers van de bib door de quarantaine heen helpen.




Het lockdownleesdagboek van Cindy

Cindy houdt van stevige literaire kost. Boeken die iets van de lezer vràgen.  Een stukje uit haar lockdowndagboek:

mei 2020

Exit West van Mohsin Hamid wordt zo bejubeld, dat ik stond te popelen om er aan te beginnen. Zoals dat vaak gaat met bejubelde boeken, je verwachtingen lopen niet evenredig met je leeservaring. Hier dus ook. Pas op, ik heb het graag, heel graag gelezen. Maar, waar zat nu dat vernieuwende? Op welk moment ga ik het niet meer kunnen wegleggen? Wat is er zo origineel? De poorten -mysterieuze ingangen waar je plots uitkomt in een ander land of continent- maakte me warm noch koud. Ik heb het boek nu al een aantal weken geleden gelezen en het blijft hangen, het volgt me, ik draag het met me mee. Als een kunstenaar legt Mohsin Hamid niets uit, verklaart niets, beoordeelt niets, hij toont. Het statuut vluchteling krijg je niet voor even, dat ben je, altijd. Zijn wij allemaal vluchteling? Wordt dat bedoeld met Exit West?

Als je werkelijk een origineel boek wil lezen, raad ik je 'Het een als het ander' van Ali Smith aan. De ene helft van de oplage start met het een en de andere helft met het ander. Heb je een andere leeservaring afhankelijk met welk deel je start? Buitengewoon boeiend. De twee verhaallijnen, het levensverhaal van een jong hedendaags meisje en het verhaal van een kunstschilder uit de renaissance, kruisen elkaar. Binnen de verhaallijnen experimenteert ze met taal, legt ze laag boven laag waarin de tijd een grote rol speelt. Dat Ali Smith kan schrijven (als geen ander), hoeft geen betoog. Het is ongelofelijk knap gedaan en dat is voor mij tegelijk het minpunt. Ik ben in voortdurende bewondering voor haar kunnen wat wil zeggen dat de verhaallijnen mij niet wisten te raken. Tja, het is het een of het ander, nietwaar.

Ondertussen geniet ik ook volop van Home Academy:
-De Joodse beschaving van Tamarah Benima
-Geopolitiek en diplomatie van Jaap de Hoop Scheffer
-Duistere dystopieën van Claudia Bouteligier



april 2020



Ik heb me door 'De melancholie van het verzet' van László Krasznahorkai geworsteld, moet ik eerlijkheidshalve zeggen. Het is zeker geen boek dat ik iedereen zou aanraden omwille van de eindeloze lange zinnen, bijzinnen, beschrijvingen en teveel aan onnuttige informatie. Heel lang tijdens het lezen heb ik me afgevraagd waar dit in hemelsnaam naartoe gaat? Als je nu nog niet bent afgeschrikt, is het boek mogelijk iets voor jou. Want, het gaat wel degelijk ergens naartoe. De mysterieuze sfeer en de personages die de schrijver weet op te roepen zijn heerlijk en maakt wat mij betreft de worsteling meer dan waard.

Tijdens die worsteling was ik me al aan het verheugen op het volgende boek. Het gebeurt me niet vaak. Meestal lijd ik aan enorme keuzestress. Iets spannends voor tussendoor? Of iets uit mijn (te) traag slinkende stapel klassiekers? Tussen de stapel nieuwigheden ligt er ook heel wat te lonken naar mij? Ditmaal ging het anders. 'De beste jaren van juffrouw Brodie' van Muriel Spark. Tja, dat is op alle gebied een plezierig boek. Alleen al omwille van de aantrekking om tot het selecte groepje van juffrouw Brodie te horen. Ik moet toegeven dat ik hoopte terug in de sfeer van 'De verborgen geschiedenis' van Donna Tartt te verzeilen. Zo is het niet, het is totaal anders. En toch, was het geen ontgoocheling, integendeel! Dit boek zou ik zowat iedereen durven aanraden.

Momenteel lees ik 'Voor wie in het donker op me wacht' van António Lobo Antunes. Mijn god, dit is mooi. Ik ben nog niet half weg, maar dit is mooi. Je maakt kennis met een 78-jarige vrouw die dementerend is. Fragmentarisch -zo werkt nu eenmaal ons brein en zeker een brein dat het laat afweten- volg je haar leven. In een zin kan zij zowel een klein meisje zijn als een oude vrouw die precies aanvoelt dat haar neef uit is op haar erfenis of nog dromen van een (laatste) rol op de planken. Op een bepaald moment is zij, als kleine meid, met haar handen in het gras aan het woelen tot ze door haar verzorgende (de dame op leeftijd) tot de orde wordt geroepen omdat ze met haar handen in de vuile vaat zit. Ik ben altijd bang als ik aan een boek met zo een zwaar thema begin. Ga ik het aankunnen? Gaat het niet te sentimenteel worden? In geen geval! Het is adembenemend.